valideyinləri bağışlamaq

1. uşağın ən çox köməyə ehtiyacı olduğu vaxt 1-3 yaş arasıdırsa, uşağın həyatının ən çox məhv edildiyi yaş 17-20 arasıdır.
əlbəttə hər valideyin ən yaxşısını etməyə çalışır uşağı üçün, problem də ordan yaranır,
çünki bu dünyada düzgün şeyi etdiyinə inanan insandan daha təhlükəli və axmaq heçnə yoxdur.

yeniyetmə yaşına qədər uşağa yemək verirsən kitab verirsən böyüyür özü üçün. ondan sonra gəlir dartışdırmalar, ana ora dartır ata bura dartır. o məktəbə get, bu şəhərdə yaşa o insanla evlən. bir də görürsən kor edib qoyurlar ora. ən betəri də odur ki, o vəziyyətdə artıq kor olmuş uşağın gedəsi heç kimi və heç yeri olmur. valideyinlərindən incik, təhsil yarımçıq, ya da sevmədiyi bir kimsəylə birlikdə. ondan sonra o narkotik sənin bu mental problem mənim və.s

necə bağışlasın bu uşaq valideyini? bağışlasa nə yazar bağışlamasa nə. hessat, boşa gedən bir ömür.
nə olursa olsun insan həmişə həyata yenidən başlamağa hazır olmalıdır.

məsələnin həlli ilə bağlı məsləhətim yoxdur, çünki elə başımıza gələn bütün oyunları məsləhət verməyi sevən möhtərəmlər gətirib.

2. Hamısı mentalitetin poxlarıdır. Ona görəde 90 faiz yaşıdlarımın ya mental problemləri var, yada mənim kimi içki aludəçidirlər. Həmdə bağışlasan belə o mental olaraq törətdikləri zədəni ömrü boyu çəkirsən.

3. Mən indiyə kimi elə bilirdim anam haqlıdır atam isə yanlışdır. illərdir hekəyəni anamdan eşitmişdim və illərdir gördüklərim nəticəsində belə başa düşürdüm. Zaman keçdikcə nifrət üzərinə nifrət toplayırdım atamdan o qədər nifrət edirdim ki… adətən kişi tərəf dominant olur qadın tərəf isə əzilən. valideyinlərin mübahisəsi, ananın döyülməsi, uşağın döyülməsi, travmalar, valideyinlərin ayrılması və sair. Bunları yaşamayan nə qədər şanslı insan var bu ölkədə? uşaqlığımız belə keçir sonra bunlar bir zəncir kimi yapışır ayaqlarımızdan. Gəncliyimizdə, yetişkinlik və yaşlılıqda belə özümüzlə sürüyürük. Bunlar Valideyinlərin bizə etdiyi ən böyük pisliklərdir. hansı ki özümüzü və sonrakıların bəlasına çevrilir. Uzun mübahisəli illərdən sonra atamı kitab kimi qoyub qabağıma ona oxumağa çalışdım. bir yandan onu dinləyir bir yandan anamın dediklərini yadıma salırdım bir yandan da onu indiyə kimi heç tanımadığımı başa düşürdüm. indi isə bilirəm ki nə anam haqlı idi nə də atam yanlış idi. onlar illərdir bir-birilərini anlamağa belə çalışmırdılar. bircə dəfə bir-birinizə başa düşməyə çalışsa idiniz nə olardı? gərək illərdir həyatınızı və həyatımızı məhv edərdiniz? bəs keçib gedən illər? uşaqlığım? onlar getdi və geri gəlməyəcək. hekayəni birdə atamdan öyrənmək həyatımı yenidən nəzərdən keçirməyimə səbəb oldu. anam məsələyə adətən emosional yanaşırdı, atam isə məntiqi. bax emosiyalar, qadınların ən sevdiyim xüsusiyyətlərindən biri onlar emosional olmaqları və bunu istənilən vaxt dilə gətirə bilməkləri olurdu. Kişilər isə emosiyalarını gizlədir və hər şeyə məntiqlə yanaşırlar. hər iki cinsdə olan bu çatışmazlıq onların bəlasına çevrilir. elə buna görə də anam və atam həyatlarında çox səhvliklər edirdilər çünki bir-birilərini tamamlaya bilmirdilər. lazımi gələndə məntiq lazımi gələndə emosiya olmalıdır. necə ki qadın və kişi var. necə ki ana və ata var. mən isə bütün bunları müşahidə edən biri olaraq onlar arasında körpü rolu oynamağa başladım. övlad olmaqdan əlavə bir psixoloq olmuşdum. işə yarayırdı da artıq mübahisələr tamamilə bitmiş və səs küy yoxa çıxmışdı. arada anam deyir ki dədənlə tez-tez danış sən danışanda dədən sözə qulaq asır. bunları mən etməli deyildim və bura gəlmək mənim illərimi aldı bəs keçib gedənlərə nə olacaq? bəli mən qalib gəlmişdim ancaq nə uğruna? nədir ki iki yetişkin insan bir-birini anlaya bilmir, empatiya və duyğu hisslərində çatışmazlıq var deyə nə idi bu çəkdiklərim? bu onu göstərirdi ki mən artıq böyümüşəm və kişi/ qadın olmuşam. elə olmuşdu dədəm özü də deyirdi ki sən məndən də ağıllısan. ona görə də bir ağıllı insan kimi olanları unutmalı, valideyinlərimi sevməli və onları bağışlamalı idim…

valideyinləri bağışlamaq

Yalnız deyilsən!